17/11/2007 - & Sevdiğim &
SEVDİĞİM
Sevgimizin arasında kırık bir kalp ağlıyordu… Yorgun, umutsuz bir geçmiş
ağlıyordu… Halbuki senin bilmediğin birşeyler vardı. Ben sende sevginin en
temizini bulmuştum ve belkide senin haberin hala yoktu. Özlediğin, kızdığın
veya çekemediğin diyelim yani benim geçmişim kaçırılan veya söylenmeyen
duyguların sahipsiz ayrıntılarında sana olan engin sevgim hala
yüreğimdeydi. Çünkü ben sende sevginin en temizini bulmuştum. Ve bazen
sevgilerim veya umutlarım geri tepiyor tekrar seni hatırlıyordu. Sevgimi
söyleyemediğim seni… Ne olmuştu da bana sana bir türlü duygularımı
açıklayamamıştım. Kim bilir belkide sevgimin şiddetindendi bunlar… Ve
elbette üzerinde duramıyordum bunların.. Sen ise hala kendini benim
hayatımda bulunan sıradan biri zannedip duruyordun oysa ben sende sevginin
en temizini buldum.
Evet evet sevgilim belkide seni ilk gördüğüm zamanlarda doğruydu bu…
Sıradan bir arkadaşlığın, günden güne ilerleyip, büyüyerek beni kavrayan ve
varlığımı hissetmemi sağlayan tek duygu sana olan sevgim olmuştu. Çünkü ben
seni temiz ve duru sevmiştim… Ama bilemiyordum ki bunun sonunu, sana
gelipte bir tek şey söyleyemiyordum, çünkü söylersem seni kaybetmekten
korkuyordum. Belki de sana seni sevdiğimi söylersem sende bütün zafer
kazanan kişiler gibi terk edip gidecektin. Nereden bilebilirdim ki…
Seni ilk gördüğümde bir kış günüydü. Ve ardından ard arda gelen şiirler
yazdım sana kimseye belli etmeden. Şiirleri yazarken kimseler yoktu. Bir
tek çırpınan deniz ve dalga sesleri vardı benliğimi fiziki olarak saran.
Aslında manevi benliğim seninleydi ama yoktun… Ve tamı tamına bir mevsim
böylece sürdü ve gitti.
Ama sen sevginin ayrıntılarından geliyordun sade ve temiz olarak. Senin
yüzüne baktığım zaman yüzün gülüyordu. Ama gözlerin ağlıyordu. Gözlerinde
gördüğüm o lirik ifadeyi hiç ama hiç unutamıyorum. Hani derler ya yüzün
gülüyor içi kan ağlıyor. İşte sen aynen böyleydin… Uzun bir zaman
göremedim seni, kırık kalbimi tamir eder gibi tekrar başladık seni görünce
arkadaşlığımıza, konuşuyorduk, gülüyorduk ama ben dilsiz gibiydim, çünkü
senin için hissettiğim duygularımı dile getiremediğim için dilsizden daha
da kötüydüm. Dilsiz bile işaretlerle sevdiğini anlatabilirdi. Ben onu bile
yapamıyordum. Çünkü seni derin ve saf sevmiştim ben çırpınan deniz ve dalga
sesleriyle beraber… Şimdi ne olduk biliyormusun sevgilim, umutsuzca
karanlığa bakan deliler gibiyiz. Avare avare gezen iki kişiyiz belkide.
Sende acı çekiyorsun sebebini çözemediğim bir acı. Bende çekiyorum kendi
acılarımı ve senin o bilemediğim acını… Ve ben artık bir savaşın ardından
kalan yetim ve öksüz çocuklar gibiyim. Hayatımın bir manası veya bir amacı
kalmadı ki. Ve içimde kopan fırtınaları sana dile getiremeden aşkımın
içinde kaybolacak kadar bir adamdım işte. Neden mi? Çünkü sende sevginin en
temizin buldum ben… Ve belkide duygularımı bir başka aşka ertelemek üzere
incitmeden rafa kaldıracaktım. Kim bilir…
Artık kendimi kitaplara, şiirlere , dostlara verdim onlarla oturup
konuşmak, insanları anlamakla geçiriyorum vaktimin çoğunu… Sonunu
getiremediğim cümleleri kuruyorum. Tıpkı sana olan aşkımı dile
getiremediğim gibi kırık ve garip… Böyle zamanlarda her şeyi ama her şeyi
senin yerine koyup duruyordu. Okuduğum kitapta, konuştuğum dostta, yazdığım
şiirlerde hep seni buluyordum ben. Ve yaşadığım aşkın nazik ayrıntılarını
saklayacak yerler arıyordum mısraların arasında utanmadan ve sıkılmadan. Ne
olurdu sanki yazdığım kağıtlar senin kalbin olsaydı da hissetiğim
duygularımı senin kaybine yazabilseydim… O güzel gözlerindeki ince ve nazik
sevgiyi lütfen kimseye teslim etme canım benim. Çünkü bu hayatta ben dahil
o sevgiye kimse layık değil. Ve gün boyu oturupta sadece haber
bültenleriyle yetindiğim zamanlar bile oldu. İçimde yaşadığım kimsesizliği
doldurmak için yapmadığım şeyler kalmadı. Neler yapmadım ki, neler neler…
Açık birer yara gibi sızlayıp duruyordu zavallı yüreğim seni düşündükçe… Ve
ben bunlara dayanmak ve katlanmak için bütün benliğimi okuduğum
kitaplara ve şiirlere vermeye çalışıyordum. Ne zaman canlansa gözlerimde o sevimli
gülüşün iki damla göz yaşı ile ifade ederim ben o gülüşünü. Ne kadar
enteresan değil mi ? Sen gülüyorsun, ben ağlıyorum…
Evet canım benim, zamanla senle kısacık yaşadığımız anılar yeşerecek minik
yüreğinde. Anlam kazanacak ve çok sonraları değerini anlayacaksın ama beni
bulamayacaksın ki. Oysa canım benim yapacak hiç bir şeyin kalmamıştır ki,
Mutluluk çoktan uçup gitmiştir. Ben kara toprak ile beraber yatarken, sen
mutlu olamayacaksın ki. Sevgilim benim çok zaman sonra anlayacaksın beni
ama dediğim gibi iş işten çoktan geçmiş olacak…Canım sevgilim lütfen ama lütfen
beni kaybettikten sonra yaşadığımız günlerin yorumunu teker teker yap,
benim senden, senin benden farkına varmadan aldıklarını düşün…
Artık bir yaz başlangıcındayım sevgimi haykırıyorum yalnız kaldığım
akşamlarda. Hayatımda yaşadığım bir yaz mevsimini ilk kez solgun ve hüzünlü
geçiriyorum. Sevgim beni getirdi, senin hiç bir suçun yok. Sen benim sevgimi
bile bilmiyorsun. Dedim ya seni kaybetme korkusundan sevgimi dile
getiremedim, kahretsin getiremedim işte. Aslında ben seni severken, çiçek
isimlerini ezberledim, eski şarkıları dinledim, bastırdığım duygularımı
açığa çıkardım. Sevgimi ve seni anladım.
Yaz bitecekti bir gün bende bitecektim. Günler geçtikçe ve dipsiz kuyuda
aktıkça zaman ben yavaş yavaş bitip gidecektim sonsuz boşluğa, ayrılığa,
toprağa… Seni sevdiğim için gelecekti bütün bunlar başıma … Aslında bilseydim, emin
olsaydım beni sevdiğini veya seveceğini; kırmızı güllerden oluşan bir demet
çiçek ile sana seni sevdiğimi ilan ederdim. Ama seni kaybetmenin verdiği endişe
ile ben seni içimde saf ve duru sevdim. Ben sende sevginin en temizini
yaşadım. Ama benden alıp götürdüklerini veya kaybettiklerimi geri getirmedi
ve getirmeyecekte bu yaşadığım sevgi. Canım benim, senin sevginden mahrum
yaşamaktansa, tek kelime ile ölümü seçtim artık ben. Dönüşü olmayan dipsiz
kuyuya girdim bile bu yazdıklarımı bitirdiğimde. Ve sen bir tanem gün
gelecek bu yazıyı okuyacaksın, fakat sıradan bir insanın duyguları gibi
okuyacaksın. Ve o zaman belki de acıyacaksın bana. Ama sevdim bir tanem
sevdim işte. Ve bir martı çığlığıyla son noktayı koydum artık ben...
CihanGir
|
